شراره ها و شکوفه ها

       

لطفا از این پس به آدرس http://sham0.blogfa.com/ مراجعه کنید .

نوشته شده توسط همسایه در 1:43 |  لینک ثابت   • 

        

طنزهاي بنزيني :    

مردم ايران مردمان بسيار نازنين و شوخ طبع و طنازي هستند و به سرعت براي هر چيزي طنز و جوك و لطيفه  مي سازند و اين روحيه به آنها كمك مي كند كه احساس خستگي نكنند و گرفتاري ها و فشارهاي زندگي  و استرس را فراموش كنند . شمار طنزها و لطيفه هايي كه در كوچه بازار و راهرو اداره و خانه و مهمانی ، ميان مردم رد و بدل مي شود از عدد ستاره هاي آسمان بيشتر است و تعداد عكس ها و كاريكاتورها و جوك هاي اينترنتي و اس ام اس هاي خنده دار ، از اين عدد هم بيشتر است . جوك ساختن آن هم با دقت و ظرافت و پيچيدگي خاص ، وقت و حال و تخصص و ذوق و هنرنمايي خاصي مي طلبد كه در مردم ايران هست . هر مساله اي به سرعت برق و باد به سوژه اي از طنزها تبديل مي شود . يكي از اين سوژه ها موضوع سهميه بندي بنزين است . مخصوصا كه يك باره و غافل گيرانه صورت گرفت و هيچكس انتظار سه ليتر بنزين را نداشت . البته طنزپردازی هم ادب و انصاف و فرهنگ و ظرفیت می طلبد و باید برای اینها نیز فکری کرد .

 

 

نمونه طنزهاي بنزيني :    

فيلمهاي در حال اکران : به خاطر 1 ليتر بنزين - من ترانه 1000 ليتر بنزين دارم - رستگاري قبل از ساعت 12 امشب - روياي خوش بنزين - ب مثل بنزين -علي بنزيني - بنزيني ها - بازي بنزين - مرد بنزيني - پسر بنزين فروش - دو کارت با يک بنزين- فصل بنزين - مي خواهم بنزين بزنم! - ديشب بنزين زدم آيدا- سفر به پمپ بنزين- بازگشت بنزين- از ميدون تا پمپ بنزين- دزدان بنزين- سالهاي سهميه بندي – در چنگال بنزين فروشان 

 

 

مهريه جديد: 1386 ليتر بنزين سوپر!

  

رباعيات خيام بنزيني :‌                               

این پمپ چو من مکان یاری بوده است

منزلگه باری و سواری بوده است

 

این دسته شلنگی که کنارش بینی

بنزین ده صد هزار گاری بوده است

 

 

 

در جایگه« سوخت زنی» رفتم دوش

دیدم دو سه صد اتول،تماماً خاموش

 

یک کامیونی به یک اتول کرد خروش:

کو بنزین و کو کسی که می کرد فروش؟

 

رباعيات بابا طاهر بنزيني :

اگـر دسـتم رسـد بـرپمـپ بنـزیـن

از او پرسم که این چون است و چون این؟

یکی را داده ای سهمیه 100 لیتر

یکی را هم 3 لیتر از بهر تسکین

 

 

 

طنز 1 : ميدوني اگه تو باک ماشين به جاي بنزين ماست بريزی چي ميشه  نه نميدونم 

هيچي ، فقط به جاي بق بوق ميگه دوغ دوغ !!!!!

  

 

طنز 2 : يك روز به يك جواني مي گويند  : آقاي محترم جلوي پمپ بنزين سيگار نكش . جوان جواب مي ده : برو ببينم من جلوي بابام هم سيگار مي كشم !!!!

نوشته شده توسط همسایه در 21:27 |  لینک ثابت   • 

نوشته شده توسط همسایه در 11:46 |  لینک ثابت   • 

ضرورت و فوايد سياسي كاري يا كار سياسي :

1 . سرگرمي : با توجه به اهمیت تفریحات سالم و مشغول کردن خودمان و دیگران در اوقات فراغت ، امروز در همه کشورها ، مخصوصا در ايران عزیز ، كار سياسي يا سياسي كاري حتي اگر سودهای بیشمار دنيوي هم در پی نداشته باشد ، سرگرمي كوچه و بازار و نقل همه مجالس است و در هر محفلي بايد بالاخره عرض اندام كرد و نظر سياسي خودمان را ارائه داد . نمي شود كه در مسائل استراتژیک مملکت هيچ نظري ندهيم . در هر مساله سياسي عرض اندام كردن - حتي اگر هيچ اطلاعي نداشته باشيم - ( همانند عدم ارائه بليط يا انداختن زباله از ماشين به خيابان )  نشانگر شخصيت ماست و در اوقات فراغت سرگرمي شيرين و مهيجي است . خيلي اكشن تر از فيلم هاي پليسي . مخصوصا مچ گيري هاي سياسي و گير سه پيچ سياسي و پوست موز زير پاي حريف انداختن و پته اش را روي آب ريختن و يقه اش را جر دادن كه عجب حالي به آدم ميده !!!!  همین خبرهای داغ است که تیراژ روزنامه ها و فروش آنها را صد برابر می سازد و سبب می شود که بینندگان سایتها و وبلاگها از شماره بگذرد .  

                                      

                                             

                                      

2 . دفاع از دوستان هم جناحی و هم خطی عزيز  : مروت و مردانگي و معرفت حكم مي كند كه ما سر قول و قرار و حساب کتابمان بمانیم  و به قَسَمي كه خورده ايم عمل كنيم و از دسته جاتی كه بدان وابسته ايم و نان شان را خورده ایم یا خواهیم خورد ، بي برو برگرد دفاع كنيم .  حرف مرد در ايران يكي است و ما تا اخر روي حرفمان ايستاده ايم و معلوم است كه اگر كسي قرار باشد خطا كند و نقد پذير باشد ، ما نيستيم ( چون پرونده مان پاك پاك است ) بلكه جناح مقابل ماست كه مسبب همه بدبختي هاي كشور بوده . اعتراف به خطاهاي دوستانمان و انتقاد از آنان و نفي مطلق گرايي ، خلاف جوانمردي و ادب حزبي و اصول دیپلماسی است ؛ تازه به خطاهايمان اعتراف كنيم كه چه ؟ كه آب به آسياب دشمن ( یعنی احزاب و گروه های دیگر )بريزيم يا خوراك براي رسانه هاي استكباري فراهم كنيم ؟! مگر مغز خر خورده ایم یا بيكاريم ؟!!!

 

3 . رفتن دنبال دود و بوي كباب سياست هم خودش جاذبه دارد ؛‌ اگر چه به كباب نرسيم و ببينيم خر داغ مي كنند . درست است بازي سياسي اومد و نيومد داره ، ولي اگر زديم و گرفت چي ؟ آن وقت ماييم و هزار و يك آرزو كه مي شود عملي شان كرد . اگر بالاخره دست ما هم به قابلمه اي بند باشد چه آشي كه نخواهيم خورد ؟ چه رسد به اين كه دستمان يا دست يكي از دوستانمان  به وزارتی وكالتي مدیریتی معاونتی بند شود . واي چي مي شه اگر اين طوري بشه ! البته اكثر كارهاي سياسي و حواشی آنها از كره و ماست و پنير و سرشير خالي نيست . چون يا ما پيروز مي شويم و نونمان توي روغن است يا شكست مي خوريم و مثلا نهایتش این است که به زندان برويم ؛ خوب خود اين هم افتخار ديگري است و شهرت و مقام ديگري ! چون اولاً شهرت جهانی کسب می کنیم و خيلي ها ما را ساپورت خواهند كرد و بعد خاطرات زندان را هم چاپ مي كنيم و هم خرج خودمان را در مي آوريم و هم مقام و منزلتي براي خود ودوستان دست و پا مي كنيم . اونور مرز هم كه برويم الي ما شاء الله آش براي خوردن خواهيم داشت  .   

                 

4 . نه از سیاست می توان گریخت و نه سیاست تو را به حال خود رها می کند  :  چون سياست يا شيطاني است يا رحماني . سياست خنثي همان سياست ملكه اليزابت است كه سلمان رشدي را شواليه مي سازد و توي دهن همه مسلمانان و متعهدان عالم مي زند . یا سیاست لائیک ترکیه که پیروزی اسلام گرایان را با قدرت نظامی و سیاسی سکولارها باطل اعلام می کند . بين حق و باطل مرزي نيست . البته حق و باطل هم امروزه درصدي و قاطي پاتي شده و حق خالص و باطل محض كمياب است . ولي باید همان درصدها را هم خوب شناخت . در هر حال ، تاریخ نشان نداده که سیاست دست از سر کسی برداشته باشد و به هیچ شکل نمی شود از سياست فرار كرد . چون يا سياسي هستي و در وسط ميدانی و يا براي كسي راي جمع مي كني يا به کسی حمله می کنی و محکومش می کنی و به نفوذ و قدرتش ضربه می زنی و در نتیجه به رقیبش کمک می کنی و یا اين كه سكوت مي كني و گوشه اي مي خزي تا از سیاست رهایی یابی که خود اين کار هم از سياسي ترين كارهاست ؛ چون ميدان را به دست مردان سياسي يا بازيگران سياسي سپرده اي و اين بيشتر برايشان مفيد است .

                            

5 . سياست و ديانت مثل شير و شكر (یا کارد و پنیر ) به هم آميخته و مثل جسم و روح از هم جدا شدنی نیستند  :  منتهاي مراتب ، سياستِ برخي با ديانتشان به هم آميخته ( البته هم سیاست و کیاست و مدیریت مراتب و درجات دارد و هم دینداری و دین فهمی و تعهد و اخلاص درجه بندی دارد ) . سياستِ بعضی دیگر با کم دیانتی یا بي ديانتي شان قاطي پاتي شده ؛ يعني دين و دینداران موي دماغ سياسي كاري شان شده و با شخص ديندار كار ندارند با هر دينداري كه سكان سياست را به دست بگيرد مخالفند . مگر آن که بی خاصیت باشد و دین را به دنیا بفروشد و یا آن را به روغنی برای صاف کردن چرخ های لودر و بولدزر قدرتهای جهانی تبدیل کند . به هر صورت ، نه سياسي ها دست از دين و بي ديني بر مي دارند و نه دينداران ( چه دینداران واقعی و صادق و چه دین فروشان ریاکار و متظاهر ) دست از سياست و دنيا مي كشند . کسانی هستند که سیاست را برای معنویت و آخرت خودشان و آبادی دنیای دیگران می خواهند و تعدادشان خیلی کم است . البته کسانی هم هستند که به سبک  "هم خدا و هم خرما"  ، هم آخرت را می خواهند و البته خیلی جدی و صادق نیستند و هم سفت و سخت با تمام وجود با چنگ و دندان به قدرت و سیاست چسبیده اند و ول کن هم نیستند و بین دنیا پرستی و قدرت طلبی و طلب خدا و آخرت گیر کرده اند و دینشان ظاهری و پوشالی است یا به تدریج ظاهری و پوشالی می شود و قدرت طلبی شان آشکار و عیان . در هر صورت – چه براي خدا و چه براي شيطان - كار سياسي از سرنوشت سازترین امور اجتماعی است . اما این سیاست ، آدم هايي مي خواهد خدايي خدايي يا شيطاني شيطاني یا شلم شورابای هفت رنگ یک بام و دو هوا . عوام فریبانی با شعارهای تند و داغ ولی توخالی .ریاکاران و متظاهران و فرصت طلبان زیرک روزگار . رندان هفت خطی که روی هیچ حرفشان نمی توان حساب کرد . بالاخره یا باید علی و سلمان و ابوذر باشی و یا بوش و معاویه و ابوموسی اشعری . عیسی یا دجال . دریا و موج یا مرداب و کف های توخالی متعفن . شفاف و صادق مثل هوای پاک و پنجره و آینه . شیر یا آفتاب پرست یا روباه و یا گوسفندان صمیمی . زیادند سیاسی کارانی که می خواهند دینداران را از جهان سیاست بیرون کنند و برایش تحلیل های گسترده دینی (!) و سیاسی و علمی و فرهنگی دارند ولی همه اش کشک است و این کشک برای آشی که پخته اند لازم می باشد . چون سیاست علم و فن کسب و حفظ و نگه داشتن قدرت است و البته از هر چیزی هم برای حفظ قدرت استفاده می کند ولی تاکنون تاریخ نشان نداده که سیاستمداری با انتقادها و تحلیل های علمی یا دینی دیگران از قدرت کناره گیری کرده باشد ، مگر آن که تحت فشار اجتماعی و سیاسی قرار گرفته یا ترسیده و بریده باشد و یا فصل زندگی اش به سر آمده باشد .       

نوشته شده توسط همسایه در 13:59 |  لینک ثابت   •